|
|
 |
Bp Tadeusz Pieronek
2. Nie chciałbym spać w niebie. W każdym razie byłoby to sprzeczne z moim wyobrażeniem o pełnym szczęściu, jakie będzie tam udziałem człowieka. Na ziemi, tak. Męczymy się, musimy odpocząć. Ale poza światem materii, obcowanie z Bogiem nie może być męczące, więc nie będzie nigdy wymagało odpoczynku. A sny? Skoro nie będziemy spać, to tym bardziej nie będzie można marzyć. Mając wszystko, nie można mieć więcej. 3. Nie znam takich snów, przynajmniej opowiadanych mi przez osobę, która je przeżyła. Słyszałem natomiast, stosunkowo niedawno, że komuś wyśniła się choroba osoby znajomej. Zatelefonowała do niej i dowiedziała się, że rzeczywiście zachorowała. Telepatia. 4. Niech sobie na to odpowiadają filozofowie, skoro mają wątpliwości. Dla mnie rzeczywiste jest to, co się wydarza, co się dzieje, nawet w świecie złudzeń. Skoro te złudzenia mają miejsce, to nie widzę powodu, by nie uznawać ich za rzeczywiste. 5. Jestem zdecydowanym przeciwnikiem zobojętnienia. Życie jest piękne, bogate, a od nas zależy, by było piękniejsze. 6. Ludzkie emocje są zarówno refleksem różnorakich zjawisk świata, ale także dowodem naszej słabości. Napięcie istniejące między bogactwem uczuć a nieumiejętnością zapanowania nad nimi tworzą scenę, na której rozgrywa się sztuka ludzkiego życia. Bywa dramatem, komedią i czym kto chce. 7.Na "spokój niewzruszony ducha" czekam. Ale to będzie spokój bardzo interesujący! Anna Dymna
2. Myślę, że po śmierci znajdę się w takiej przestrzeni, w której rozwiąże się wiele moich tajemnic. Teraz tylko czasami zbliżam się do nich i dotykam w snach - więc tam, po drugiej stronie sny już chyba nie będą mi potrzebne. Może to jest tak jak z podróżami. Przed wyjazdem do Japonii oglądałam w domu, w Krakowie albumy, zdjęcia Kioto, Tokio, Fudżijamy... Kiedy stanęłam na tej wyspie, album nie był mi już potrzebny. Teraz sny są bardzo ważną częścią mojego życia. Zabierają mnie w jakieś magiczne miejsca, w których niby jestem sobą, ale jakby częściowo bezwolna. W snach ktoś steruje moim zachowaniem, odbiera mi czasem moje umiejętności, a często nadaje mi niezwykłe moce. Nie wiem, dokąd udaję się co noc. Nie wiem, co to za świat, gdzie on jest i czy jest rzeczywisty. Wiem jedno! Sny poszerzają moją przestrzeń istnienia. Dają mi nadzieję, a czasem pewność, że żyję nie tylko tu, na ziemi, ale dotykam też jakiegoś innego wymiaru, do którego być może kiedyś się przeniosę. 3. Czasami moje sny wyprzedzają zdarzenia rzeczywiste. Są więc w pewnym sensie prorocze. Nigdy nie bawiłam się w analizowanie i interpretacje swoich snów. Ale często, gdy śni mi się ktoś dawno niewidziany, wręcz zapomniany, zwykle spotykam go następnego dnia. Śnią mi się premiery, spektakle... najgorzej, gdy wołana na scenę, biegnę ciemnym, nieznanym korytarzem i natrafiam na ścianę bez drzwi albo wbiegam na scenę i okazuje się, że to nie moja sztuka. Przez sen napisałam wiele powieści. Widzę wyraźnie słowa stawiane moją ręką na papierze... ileż by to już było tomów! Ale nic nie pamiętam. Nie opowiem żadnego konkretnego snu. Dotyczą one bowiem spraw tak intymnych i osobistych, że wręcz nie wypada opisywać ich i udostępniać obcym ludziom. Aktor musi sprzedawać tyle swoich uczuć i emocji. Przynajmniej sny muszą pozostać tylko moje! 4. Rzeczywiste jest dla mnie to, co mnie otacza po przebudzeniu. To, co widzę, dotykam, czuję. A moje marzenia, uczucia, pragnienia, choć też wydają mi się rzeczywiste, często być może są złudzeniem. Ale mój kot, który wskoczył mi teraz na kolana i mruczy, i wbija mi w ciało z rozkoszy pazurki, jest najbardziej rzeczywistą, ciepłą, pełnokrwistą rzeczywistością. 5. W moich snach jest dużo szczęścia tak jak w moim życiu. Śnię od zawsze, kolorowo, bardzo namiętnie. We śnie płaczę, śmieję się, robię rzeczy niemożliwe, wbrew wszelkim prawom fizyki. Niektóre moje sny powtarzają się cyklicznie przez wiele lat, rozrastają w niekończące się seriale zdarzeń, zmieniają się wraz ze mną i moim życiem. Przeżywam w nich jakby powtórnie, bardzo intensywnie najważniejsze wydarzenia codzienności, patrzę na nie z zewnątrz, nabieram dystansu, często naprowadzana jestem na proste rozwiązania. W moich snach sprawy przegrane są do uratowania, nieuchronne okazują się nieprawdziwe, wrogowie stają się przyjaciółmi, klęski okazują się pomyłką i co najważniejsze, ktoś mi pomaga rozwiązywać i łagodzić wszystkie napięcia. Dzięki snom nigdy nie jestem sama. W tej dziwnej przestrzeni spotykam się z ludźmi, którzy na zawsze odeszli. Tu są po prostu, blisko i konkretnie; radzą mi, oceniają moje postępowanie, wracają ze mną do miejsc, w których nie mogłam sobie poradzić. Wtedy wydaje mi się, że sny są rzeczywiste. Po przebudzeniu często przez chwilę balansuję na krawędzi tych dwóch rzeczywistości. To dziwna chwila. Tak bardzo czasem chciałabym jeszcze chwilę pobyć w śnie. Ale już burza ze snu zamienia się w mruczenie kota, a szum sennego lotu w szelest wody zraszającej ogród. Niestety zwykle śpię krótko i bardzo czujnie. (...) 6. Myślę, że dzięki emocjom uczę się wszystkiego, dojrzewam, mądrzeję. Mądrości nie można się tylko nauczyć z książek, dojrzewać za pomocą mózgu. Ja często myślę naprzód sercem i emocjami... nimi poznaję siebie i otaczający świat. Dzięki uczuciom i zmysłowym poznaniom naprawdę dojrzewam. Mózg z moich uczuciowych, emocjonalnych doświadczeń wyciąga wnioski, nabiera do nich potrzebnego dystansu i buduje całą moją dojrzałość i mnie. Dziwne jest to, że moja pamięć też kieruje się emocjami. Pamiętam zapach, temperaturę, światło, kolor, radość, skurcz w sercu sprzed dziesiątków lat, tak jakby dotknęły mnie wczoraj. Umykają mi natomiast nazwy, fakty obojętne dla moich uczuć, choć ważne w moim życiu. Czy to znaczy, że jestem ignorantką? Ja naprawdę wolę pamiętać radość niż datę tej radości, czułość niż tylko nazwisko... Te emocje dają mi zawsze siłę i napęd do działania. 7. Myślę, że spokój ducha pozwala głębiej, mądrzej, pełniej smakować życie. Przeżycie czegoś w spokoju i pełnej świadomości na pewno jest doskonalsze niż miotanie się w nieokiełznanych, niekontrolowanych emocjach. Sny na pewno pomagają mi powracać do równowagi i łagodności. Bardzo wzbogacają moje życie. Są w nich moje lęki, emocje, radości, pragnienia, marzenia... często spotęgowane, niehamowane, niekontrolowane więc bardzo prawdziwe. W snach się wyzwalają, wyciszają. Więc może sen pomaga mi zrozumieć siebie i świat, znajdywać harmonię i spokój ducha? Nie wiem. Myślę, że pomaga nam jednak trafić na drogę, która prowadzi do innej, doskonalszej formy życia. Janusz Głowacki
2. Jak wiadomo, sukcesy w pracy i w życiu osobistym zawdzięczamy głównie naszym wadom, a nie cnotom. Tak więc, na mój rozum, jeżeli w niebie istnieje życie po życiu, to grupa cnotliwych tak bardzo zamartwiałaby się, że sobie nic a nic na ziemi nie użyła, że cierpiałaby na bezsenność. Gdyby sen w ogóle wchodził w rachubę. 3. Jak byłem młody, to miałem bez przerwy sny, na zmianę, albo prorocze, albo wróżebne. Jeden po drugim. Były to sny erotyczne z rozmaitymi paniami. I się w dużej mierze z Bożą pomocą sprawdziły. Teraz mam głównie te z Biblii. Siedem krów chudych itd. 4. Tu odpowiedź jest prosta. Są tak rzeczywiste jak rzeczywiste jest wszystko, co jest nierzeczywiste. I odwrotnie. 5. Zobojętniamy się na całe draństwo świata z największą łatwością. A szczęście odnajdujemy głównie w tym, że najrozmaitsze nieszczęścia nas omijają. Ponieważ, jak nauczał La Rochefoucauld, zawsze znajdujemy dość siły, aby znieść cudze nieszczęście. 6. Jeżeli litujemy się nad sobą i odczuwamy czułość do siebie, co robimy najczęściej, to o żadnej niedojrzałości czy ignorancji nie może być mowy. Owszem, zgadzam się, że w stosunku do innych to jest głupota, strata czasu i energii. 7. Absolutnie. Za spokój olimpijski uważam dystans i pogardę do wszystkiego, czego i tak w żaden sposób nie udałoby mi się osiągnąć.
|
komentarze, opinie, sugestie - kliknij tu aby wysłać e-mail |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Judyta
Papp
1.
Raczej nie wyobrażam sobie życia bez snu. Trzeba by stworzyć
sobie zupełnie inny świat. Ten, w którym żyjemy, podobny jest
do fali wznoszącej się w górę po to, by następnie opaść i
na nowo podjąć wysiłek wznoszenia. W naszej aktualnej kondycji
nie istnieje możliwość stałego czuwania. Co więcej, przyzwyczajamy
się do ludzi, miejsc, często przeżywanych zdarzeń. Emocje
budzi ruch, zmiana, stawanie się i zanikanie. Sen jest jednym
z elementów ruchu, następującym po czuwaniu. Odświeża świadomość,
pozwala patrzeć na to samo z nowym zainteresowaniem. A cóż
dopiero marzenia senne. Ubogacają momenty życia skazane na
nieświadomość, wprowadzają w inny, nieznany świat, a czasem
rekompensują niedostatki codziennej szarzyzny. Moja wyobraźnia
nie sięga aż tak daleko, bym sobie mógł wyobrazić życie, bez
snu.
1.
Nie wyobrażam sobie życia bez snu. Byłoby prawdziwą udręką.
Tak jakby mi ktoś kazał bez przerwy uczestniczyć w pięknym
przedstawieniu. Przecież czasem trzeba zejść za kulisy i odpocząć,
nabrać dystansu, wyciszyć emocje i mieć prawo znów wejść na
scenę, jak w życie po przebudzeniu.
1.
Na mój rozum byłoby tak samo kiepsko. Chociaż po głębszym
namyśle uważam, że jakby człowiek wcale spać nie potrzebował,
to by siłą rzeczy zaoszczędził trochę czasu i mógł się nacieszyć
zrobieniem jeszcze paru dodatkowych świństw.