Olga Bołądź: Polska to moje miejsce na Ziemi

Olga Bołądź to absolwentka krakowskiej PWST oraz Stella Adler Academy w Los Angeles. Ze znaną i cenioną polską artystką rozmawiamy przy okazji jej wizyty w Nowym Jorku – aktorka występuje w prowokującym spektaklu „Nienasyceni. It’s just sex”.

***

Olgo, zacznijmy od źródeł. Skąd u Ciebie powstał pomysł na studia aktorskie? Sama mówisz, że pochodzisz z rodziny budowlańców. Twój ojciec miał warsztat stolarski… A tu nagle maturzystka z Torunia, zdaje egzaminy w Krakowie.

Od zawsze grało mi to w duszy. Sama nie pamiętam początków, ale rodzice często wspominali, że uwielbiałam być nagrywana w czasach, kiedy bardzo popularne były kamery VHS. W domu przy każdej możliwej okazji popisywałam się, tańczyłam, wysławiałam się ruchem. Trochę później poszłam do Młodzieżowego Domu Kultury, gdzie przez całe liceum brałam udział w wielu przedstawieniach. To była od początku prawdziwa pasja, nic poza tym mnie nie interesowało. Z automatu jakby zdawałam do szkoły aktorskiej. Całe szczęście, że się dostałam, bo planu B nie miałam (śmiech).

Krótko po studiach wyjechałaś do Stella Adler Academy of Acting and Theatre, szkoły w Los Angeles. Czego tam się nauczyłaś, co dała Ci edukacja w Stanach Zjednoczonych?

Kursy w szkole Stella Adler wywodzą się z metody Stanisławskiego, która to metoda jest oczywiście szeroko stosowana w polskich szkołach aktorskich i którą poznałam w trakcie studiów w Krakowie. Ja chciałam zrozumieć czym jest casting, jak radzić sobie ze stresem podczas zdjęć próbnych, jak przygotować się do pracy w filmie, przed kamerą, jak improwizować. Reasumując – chciałam doskonalić swoje umiejętności filmowe i zobaczyć, jak wygląda praca w Hollywood. I tak też się stało.

Wcześniej, jeszcze w czasie studiów, pojechałaś do Barcelony w ramach programu unijnego Erasmus. Od początku coś gnało Cię w świat. Czy myślisz, że mogłabyś przenieść się i zamieszkać na stałe w innym kraju?

Nie wyobrażam sobie życia na stałe poza Polską. Było mi bardzo przyjemnie przylatywać do Stanów, uczyć się tam, później przyjeżdżać okazjonalnie na jakieś castingi. Zdarzało mi się również grać w innych krajach, między innymi w Ameryce Południowej, w Danii, na Litwie. Teraz będę kręciła film w Estonii. Uwielbiam pracować za granicą, ale moim pierwszym językiem jest język polski, myślę i czuję po polsku.

W swojej karierze zawodowej zagrałaś w nieprawdopodobnej liczbie filmów i seriali. Jak to się dzieje? Czy to zasługa Twojego talentu, szczęścia czy dobrego agenta? A może to taka mieszanka wszystkiego po trochu?

Najczęściej jestem zapraszana do konkretnych projektów, mam zdjęcia próbne i przechodzę dalej. Nie wiem doprawdy, jak to się dzieje, bo większość castingów, w których zdecydowałam się brać udział, przegrałam. Czasem zdarza się, że od razu jestem zapraszana do konkretnej roli. Nie wiem, ile w tym talentu, natomiast wiem, że jestem ogromną szczęściarą, że mam dużo pracy. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze tak jest i że nie wszyscy mają tak dobrze, jak ja.

W 2020 roku miał miejsce Twój debiut reżyserski. Mówię o krótkometrażowym filmie “Alicja i Żabka”, którego jesteś również współscenarzystką. O czym opowiada ten film i dlaczego postanowiłaś stanąć po drugiej stronie kamery?

Film opowiada historię Alicji, czternastoletniej dziewczynki, która zachodzi w niechcianą ciążę. Przerażona ucieka w świat wyobraźni. To bajka fabularna, w pewnym sensie również tragikomedia. Film otrzymał kilka nagród, między innymi za najlepszy krótkometrażowy film na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Od dłuższego już czasu miałam marzenie, aby pokazać widzowi świat z mojej perspektywy. Była to dla mnie ogromna przyjemność i chcę od czasu do czasu opowiadać swoje historie, na własnych warunkach. Minęło kilka lat i w tej chwili przygotowuję się do kolejnych projektów. Moim zawodem jest aktorstwo i nie wyobrażam sobie życia bez grania, ale stanięcie po drugiej stronie kamery to taki naturalny rozwój, że idzie się dalej i zagląda w inne miejsca. Tym jest dla mnie reżyseria.

Jesteś młodą, nowoczesną kobietą. Czy uważasz, że artyści powinni być głosem swojego pokolenia, angażować się w politykę lub sprawy społeczne kraju, w którym żyją?

Jest to sprawa zupełnie indywidualna. Jest wiele możliwości wyrażania się, ja najlepiej robię to poprzez sztukę. Natomiast tak, jestem społecznikiem. Odkąd pamiętam, zawsze byłam wolontariuszką. Podczas pobytu w Hiszpanii co sobota rozdawałam jedzenie w Opus Dei, przez wiele lat pomagałam w schronisku dla zwierząt.

W swojej karierze zawodowej nie związałaś się z żadnym teatrem na stałe. Co nie zmienia faktu, że występujesz w różnych spektaklach. Teraz właśnie przylatujecie do nas z przedstawieniem “Nienasyceni. It’s just sex”. Czy odpowiada Ci taka forma uprawiania zawodu? Wymaga to długotrwałej nieobecności w domu, masz przecież dwoje dzieci, a twoja córeczka Rita ma tylko trzy lata. Jak to wszystko godzisz?

Choć zabrzmi to paradoksalnie, ale staram się zbyt dużo nie wyjeżdżać. Jak zdarzają się takie przygody, jak właśnie przyjazd do Stanów, to nie ukrywam, jest to dla mnie pewna forma relaksu, którą z przyjemnością wykorzystuję. Poza tym, możliwość spotkania się z polonijną publicznością, z którą nie mam do czynienia na co dzień, a dla której grałam ostatnio chyba z czternaście lat temu, kiedy byliśmy tu z przedstawieniem “Boeing, Boeing” Marca Camolettiego, wzbudza moją ogromną ciekawość i zainteresowanie. Ostatnio byłam dwa lata temu w Seattle i w ogóle dużo podróżowałam po Stanach, tyle że turystycznie. Nie mogę się wręcz doczekać, aby zagrać dla Państwa ponownie po tylu latach przerwy.

Wzięłaś udział tylko w jednym wielkoformatowym wydarzeniu artystycznym w Polsce. Był to “Taniec z Gwiazdami”, w którym zajęłaś czwarte miejsce. Jak wspominasz ten program? Czy coś Ci dał: przysporzył więcej popularności, zapewnił rozpoznawalność, czy była to tylko zabawa?

Kiedy wzięłam udział w “Tańcu z Gwiazdami” miałam dwadzieścia pięć lat, było to przecież w 2010 roku! Byłam młodą i jeszcze niezbyt popularną aktorką. Wydaje mi się, że tamten TzG bardzo różnił się od tego, co oglądamy dzisiaj. Muszę powiedzieć, że te doświadczenia spowodowały, że już nigdy nie zdecydowałam się wystąpić w żadnym innym tego typu formacie (śmiech). Rozmawiałam o udziale w tym programie z Agatą Kuleszą, która TzG wygrała, a pracowałyśmy wtedy razem w filmie “Skrzydlate świnie”. I ona powiedziała do mnie tak: posłuchaj, już nigdy w życiu nic cię tak nie zestresuje, jak komunikat: “Za chwilę przed Państwem wystąpi Olga Bołądź”. I rzeczywiście tak było. Z pewnością była to fajna przygoda, która mnie rozwinęła, wzmocniła i przyczyniła się niewątpliwie do wzrostu mojej popularności. Jednocześnie bardzo wcześnie dowiedziałam się, że tego rodzaju programy nie są dla mnie.

Na koniec chciałbym zapytać Cię o wrażenia na temat Nowego Jorku, bo wiem, że ze to nie będzie Twój pierwszy pobyt tutaj. Jak czujesz to miasto? Miasto, które nigdy nie śpi. Uwielbiasz, chłoniesz czy raczej przeraża Cię ten ciągły pęd, hałas, trąbienie …

Z chęcią przyjechałabym do Nowego Jorku na kilka miesięcy, gdyby pojawił się jakiś ciekawy projekt do zrealizowania. Szczerze mówiąc, myślałam również o studiach w szkole filmowej, więc może to się wydarzy. Chciałabym wsiąknąć w prawdziwą atmosferę tego miasta, a nie tylko oglądać je z perspektywy turysty. Przylatując teraz jestem bardzo ciekawa, jak Nowy Jork się zmienił, bo ostatnio byłam tu dziesięć lat temu. Zawsze jednak po dłuższym pobycie za granicą z wielką radością wracam do Polski. Tu jest moja rodzina, mój język. To jest po prostu moje miejsce.

Bardzo dziękuję za ciekawą rozmowę i do zobaczenia w teatrze.

Również bardzo dziękuję.

Rozmawiała:

Ella Wojczak

Polish Theatre Institute in the USA

Autor zdjęcia głównego: materiały prasowe / Czas Honoru